خوابیده

صخره های وجودم مرا با اندوهی قابل لمس با سیلابها مواجه می سازد ومن در شمال شنیدم که گفته شد این دریا شاهد مهاجرت زنان بی پناه است که خیلیها در این پناهندگی ها کشته می شوند وما در حال تفریح وبی خیالی بسر می بریم واینجا نقطه صفر است ومازاد این جفنگیات را چه کسی پشت قباله ما کرده نمی دانم . کاش این نازهای بی واژه خریداری می شد تا سرمایه بزکهای ما بشود نمی دانم چند روز دیگر خود می توانم از این کلمات حس امروز را به یاد بیاورم . مادرم در حال خالی کردن دیگ نذری وپخش نذری بود که آمدند از او فیلم بگیرند من دوست داشتم که بگویم این لحظات خیلی هم بکر نباید باشد در این شلوغی و خستگی شاید وامروز نظاره گر لحظات من شاید شویهای زنان همکارم باشند وآنها مطمئن می شوند که من عقده های بسیار دارم که این لحظات را اگر در زمان خود دریابم ناظر واقعی را بستوه آورده تکانش میدهیم چون تکان میت وخواندن آن مصداقها . بلای جانم کم حرف میزند تا بگویم که مکرش بالاترین مکر نباید باشد که من این همه در فشار قرار دارم . کمی منها یا شاید جمع راستی پدر علم را با چه آب وتابی یاد می کنیم ووقتی از آنها حرف می زنیم واز حاجتهایمان می گوییم بغضهایمان را می گوییم ودرد دل میکنیم نه از علمشان میگوییم ونه آنها را بر افتخارات خود میفزاییم . خوابیده چیزی نمی گوید ومن بیدارم وروی این صندلی بدنبال چه هستم مگر وصالی رؤیایی وگسستن از آنچه امروز بر من سایه افکنده است .

مدرس...