اراده تنهایی

دیشب با حسی غریب خودم را جستجو می کردم در دغدغه های زمان اسیر گشته ام چقدر از این جاده لایتناهی باقیمانده است ومن در آستانه چه تلاطمهایی قرار دارم . کاش می شد عذر خواست که خواسته ام ومن در این کش و قوسها حقی را برای کرامت نفسم جویا می شدم خودم را در زیر این زمانه تنها یافته ، برای خود دلجویی می کنم راز موفقیت همه تلاششان هست من در این دنیای تلاش چگونه رفتار کنم تا آزاد شوم . دیگر از سکوت تنهایی وانتظار بیتاب شده ام . دوست دارم از تابش زندگی لذت ببرم . دیشب به این باور رسیدم که در آستان این هدیه آسمانی احدی در این انتظار همراهیم نخواهد کرد . من در انتظار گریه کسی نخواهم نشست وکاش می شد در این تلاطمها از این برکه خارج شد وبه رهایی رسید . دیشب شنیدم که غواصان چگونه ماهیت میبخشند شاید فراموش کردم زنانی را که در امامزاده سید جعفر همانها که همنشین من می خواستند شوند گردم خواهن آمد اما نه من در تابلوی اعلانات وجودم دمدمی مزاج نیستم ومن از بیمارستان مدنی هم شاید فراتر نباشم . این پرستار آلام بیشمار است که داد از تنهایی می زند چرا که تصاحبم ماهی کوچکی نیز نبوده است . من چون دختران همسایه در روزهای زندگیم روزمرگی دارم وخودم را در آینده ای نزدیک رها شده میبینم اما هنوز جاده لایتناهی در تاریکی ذهن من خفته است کاش میشد از خوابش دور میشدم وخورشید تابشی دل انگیزی داشت .