وبلاگ بی محتوا

من در درونم گاهی شبها بدنبال او می گردم دلم هوایش را می کند خدا را می گویم توی دلم میگم ببین تمام کرات وستاره ها و منظومه شمسی در فضایی لایتناهی قرار دارد ونکته همین لایتناهی است فضایی که انتها ندارد دیواری وجود ندارد و نقطه توقفی تورا متوقف نمی کند وخدا در این عظمت با عظمت تر است بعد اورا اینگونه می خوانم که تو از رگ گردن نزدیکتری ومن میدانم که خدا گاهی همراه بامن شاید گریه کند. یک توقف در مشاهده وبلاگ,م دیدم انگار که نوشته های من دراوردی دیگه آخرش رسیده آخه تو انزوا نوشتن گاهی قدرت ابتکار را از من میگیرد ونوشته هایم را باید بلوکه کنم شاید خداوند امروز این خبر را آورد خداحافظ اگر مرا راهی برای ادامه خالی نگذاشتند .

مدرس...